Een vrouw die er toe doet

Sinds een week schrijf ik aan het hoofdstuk Je dromen waarmaken. Het is de laatste stap van het Stappenplan voor een gezond rouwproces. Alleen de laatste dagen loopt het niet. Hoe snel het water hier naast me ook stroomt, bij mij is het een traag stroompje. Hoe veel water ook op de rotsen neer klettert, bij mij is het een miezerig straaltje.

In het hoofdstuk Je dromen waarmaken gaat het om de toekomst, om plannen en dromen. Je vraagt je af hoe je toekomst eruit ziet, welke toekomstplannen gaan door en welke niet. Het belangrijkste is: Wat wil je? In dit hoofdstuk nodig ik je uit: Nu alles anders is en alles anders mag, wat wil je dan?

Ik lees de concepttekst nog eens door:
Door aandacht te geven aan je toekomst bepaal je de richting.
Door aan de slag te gaan met je plannen ervaar je daad- en creatiekracht.
Door je dromen waar te maken voel je bewondering.

Maar ik blijf hangen op de vraag: Wat wil je? Ik heb wel een antwoord, maar het lijkt of er nog iets achteraan komt. Het voelt als een grote ‘maar’.

Ik heb mezelf geleerd om in het gevoel te zakken. Niet nadenken over het gevoel maar voelen. Het is immers een gevoel.
Dus zak ik hier, in de Spaanse Pyreneeën, in het ‘maar’-gevoel. Ik maak een wandelingetje, drink koffie, koester mezelf in de zon, staar naar de bergen, luister naar het water, aai de hond, check de waterstand van de wasplaats, tel de katten in het dorp, volg de reislustige P. over bergruggen en door kloven. Ik zak in het gevoel tot de beelden komen, de inzichten en de tranen, tot ik weet wat het is.

De familie van mijn moeder is een noodzakelijk onderzoeksveld geweest. Vanuit onrust en nieuwsgierigheid ben ik zelfs naar familie in Frankrijk gereden met vragen over het verleden, voor familieverhalen, voor feitelijke informatie en voor antwoorden. Beetje bij beetje vielen de puzzelstukjes op hun plek en kon ik mijn eigen gedrag verklaren en transformeren.

Met name de vrouwenlijn (ik, mijn moeder, mijn oma en haar moeder) heeft om aandacht, zorg en compassie gevraagd. En toch is er iets nog niet opgelost. Toch is er nog een overtuiging in de vrouwenlijn die mij afremt, tegenhoudt en klein houdt.
Ik word er boos en verdrietig om, opstandig. En dat gedrag zie ik ook in de vrouwenlijn.

De vrouwen in mijn vrouwenlijn zijn hardwerkende vrouwen, gezond, sterk, ijverig. Zij zetten zich volledig in voor gezin en bedrijf. Maar als ik vraag of dit is wat ze willen, antwoorden ze dat hun wil er niet toe doet.

Ooit las ik in een boek over systemisch werk de volgende zin: Wat het diepst verborgen is, heeft de meeste kracht. Het is waar. Meerdere malen hebben ik de kracht gevoeld van dat wat diep verborgen zit. Maar hoe diep het ook zit, het werkt altijd aan de oppervlakte.
Deze zin heb ik meegenomen en helpt me om te blijven zoeken en te vinden dat wat ik ben.
En vanaf vandaag is dat: Een vrouw die er toe doet.