‘Je hebt een muur om je heen.’

Het vorige reisverslag ging over stenen. Stenen in alle vormen, kleuren en maten. Ze liggen hier voor het oprapen of opscheppen. De Spanjaarden weten er wel raad mee. Ze zijn keien in het bouwen van muurtjes. Ik zie prachtige muren en muurtjes, kunstwerken bijna.

De muurtjes van de Spanjaarden zien er wel een beetje slordig uit. Alsof achteloos wat stenen bij elkaar, naast elkaar en op elkaar gelegd zijn. En dat zeg ik ook, ik heb nu eenmaal geen architectenogen.
‘Je moet weten dat iedere steen zorgvuldig is neergelegd. Het is een enorm werk om van al die losse stenen, waarvan niet één hetzelfde is, een stevige constructie te maken.’

Ik kijk opzij. De reislustige P. kijkt met verliefde ogen naar de muur. Wat hij mij vertelt over stenen, muren en bouwen is zijn passie. Bouwen is zijn uiting van creativiteit. Hij neemt mij weer wat verder mee. Ik kijk inmiddels heel anders tegen muren aan.

Volgens mij waren muren bedoeld om iets te beschermen. ‘Je hebt een muur om je heen’, zeiden mensen. Uit de intonatie begreep ik dat dat niet goed was. Maar als je een muur om je heen hebt gebouwd, had je daar vast en zeker een goede reden voor. Misschien weet je deze reden niet meer. Misschien is de reden niet meer relevant. Misschien is de muur niet meer nodig.

Dat laatste is zeker het onderzoeken waard. Want een muur om je heen beperkt je bewegingen, je ruimte, je zicht. Een muur om je heen beperkt je vrijheid.

Zonder muur om je heen kan ik gemakkelijk contact met jou maken, je bent zichtbaar, hoorbaar. Ik kan je ruiken, proeven en aanraken. Dat is wat ik wil.

En ik wil vrij zijn,
Voluit Leven!