Lef hebben om het anders te doen

Op doorreis komen we langs de Vogezen in Franrijk. We besluiten rechtsaf te gaan en er een paar dagen te blijven. De reislustige P. is hier ook nog nooit geweest. Dat is best bijzonder voor een reislustig iemand. Maar er is nog een reden waarom hij hier wil blijven hangen.

Het valt me op dat het hier om hout gaat. Er zijn prachtige uitgestrekte bossen met enorme bomen, bedrijven exploiteren hout in alle dikten en lengtes, de mensen stapelen hun openhaardhout op een speciale manier. Er zijn winkels die gespecialiseerd zijn in zagen, andere machines voor houtbewerking en in werkkleding voor ‘houthakkers’.

De houthakkers zijn waarschijnlijk allemaal het bos in want ik heb er niet één gezien. Ook van de andere dorpsbewoners heb ik er niet zoveel gezien. Dat is best logisch; als het winter is, als er anderhalve meter hout opgestapeld ligt naast je voordeur, dan stook je de open haard nog eens lekker op.
Ik probeer er maar luchtig over te doen.

Wij stoken ook de kachel nog eens op en trekken een fles wijn open. Ik heb wel zin in een glas Spaanse wijn want de somberheid van het gebied kruipt een beetje in mijn lijf. Ondanks de wandeling naar een mysterieuze Druïden plek langs heel oude bomen en vennen, de ontmoeting met twee zwijnen en een boommarter en de geur van het vochtige bos, voel ik me een beetje lusteloos. En dat kan deze schrijfster niet gebruiken.

Somberheid en lusteloosheid, het is wat ik zie als ik door de dorpen rijd. Alsof het niet nodig is je huis te schilderen, je straatje te vegen of je tuin op te ruimen. Waarom zou je die moeite doen? Je kunt het ook laten. Bijna iedereen doet het zo. Het lijkt wel een desinteresse om je omstandigheden mooier te maken, plezierig en comfortabeler.
Er is een gelatenheid. Ik vraag me af of het hier in de zomer ook zo is.

De reislustige P. weet wel raad met mijn overpeinzing. Niet nog een tweede glas wijn, niet wachten tot het hier zomer wordt maar een bezoek aan bedevaartkapel De Notre Dame du Haut bij Ronchamp. Niet om te bidden maar om inspiratie op te doen. Het is een hoogstandje moderne architectuur die iedere architect gezien wil hebben!

Dus loop de ik de volgende dag rond een kapel die er totaal niet uit ziet als een kapel, eerder als een futuristische, grote, witte paddenstoel. Het is niet denigrerend bedoeld, het is dat ik in het begin niet goed raad weet met dit gebouw. Het is indrukwekkend, helemaal niet saai, eerder uitnodigend…

Als ik binnen ben, zie ik het licht in verschillende vormen, kleuren en hoogten naar binnen vallen. De architect heeft iets bijzonders gedaan met het plafond, de vloer en de wanden. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden.
Hoe heeft hij dat gemaakt?
Überhaupt hoe komt hij op het idee? Ik heb nog nooit zoiets gezien.

De Notre Dame du Haut is ontworpen door de Zwitsers-Franse architect Le Corbusier. Deze architect kreeg de opdracht voor een klein, intiem gebouw waarvan zowel de dorpsgemeenschap als de pelgrims gebruik konden maken. Hij zei: ‘Het sleutelwoord is licht, en licht verlicht vormen en vormen bezitten emotionele kracht’.

Hij voltooide het gebouw in 1955.
Ja, in 1955! Hij had het lef het anders te doen.
Inspirerend volk, die architecten!