Missen is rouwen

Missen is intens verlangen naar iemand, iets of een situatie die er niet (meer) is. Gemis is onvervuld verlangen. Het is hartenpijn, puur verdriet. Je verlangt naar iemand die er nu niet is, naar iets wat er nu niet is, naar een situatie die er nu niet is of naar dat wat er toen niet was. Iemand, iets of een situatie missen is pijnlijk. De reactie van het lichaam op deze hartenpijn is huilen. Het is het enige wat werkt.

Missen is verlangen naar iemand die er nu niet is
Door het verlies van de dierbare mensen om ons heen ervaren we gemis: partners, ouders, kinderen, gezinsleden, broers, zussen, zwagers, schoonzussen, schoonouders, opa’s, oma’s, ooms, tantes, neven, nichten, vrienden, vriendinnen, buurmannen, buurvrouwen, buurtkinderen, collega’s, juffen, meesters, docenten, klasgenoten, medestudenten, kennissen, clubgenoten, verenigingsleden. En we kunnen onze huisdieren missen.

Missen is verlangen naar iets wat er nu niet is
We kunnen ons huis verliezen en daardoor de plek missen waar we ons thuis en veilig voelen. De plek waar zoveel mooie herinneringen zijn ontstaan. We kunnen onze spullen missen die we verloren hebben en waar we emotioneel aan gehecht zijn.

Missen is verlangen naar een situatie die er niet meer is
We kunnen onze gezondheid verliezen, zelfstandigheid, zelfredzaamheid en vitaliteit. Het verlies doet ons verlangen naar de tijd dat we nog gezond en vitaal waren, we missen die tijd. Door het verlies van werk of bij pensionering kunnen we onze collega’s missen, het werkoverleg, de gezamenlijke lunch, de personeelsuitjes, en ook zingeving en daginvulling.*

Missen is verlangen naar dat wat er toen niet was
Hiermee wordt bedoeld het gemis uit de kindertijd en jeugd. Als kind kunnen we bijvoorbeeld aandacht hebben gemist of interesse, gezien en gehoord worden, begeleiding, waardering, aanraking, motivatie, stimulans, aanmoediging, vertrouwen, ruimte, veiligheid, bescherming, troost, respect, warmte en liefde.
Dit gemis zette ons als (jong)volwassene ertoe aan om deze verlangens in de buitenwereld te vervullen. Hoewel dit laatste ons (gedeeltelijk) lukt kunnen we later in ons leven nog steeds geconfronteerd worden met het gemis uit de kindertijd en jeugd. Dit gemis kunnen we zien als een reactie op oud verlies.

Het grote gemis
Rouwenden spreken van het grote gemis. Alles wat en iedereen die gemist wordt, valt onder dat grote gemis. Het grote gemis is alleen een te vaag begrip. De rouwende zegt: ‘Ik mis mijn moeder, ik mis mijn werk, ik mis mijn straatje, ik mis de hond.’ Wát er precies gemist wordt, is niet duidelijk. Door dit te zeggen houdt de rouwende bewust of onbewust de pijn op afstand. Het blijft dan een groot gemis.

De ervaring van veel rouwenden is ook dat het gemis niet afneemt, maar juist sterker wordt. Dat is te verklaren. Door het verlies ontstaat er een lege plek in het leven van de rouwende. De rol die de ander of de situatie in het leven innam, wordt niet meer ingevuld. De rouwende wist dat de ander of de situatie veel voor hem of haar betekende, maar dat er zo veel gaten zouden vallen, daar was niet op gerekend. Dat had de rouwende niet voor mogelijk gehouden. Doordat het leven verdergaat, worden in de tijd alle gaten zichtbaar en voelbaar. Zo wordt het gemis groter en sterker. Aanvankelijk lijkt het erop dat de rouwende wel met dat gemis en de pijn om kan gaan. Dat is wat hij of zij aan de buitenkant laat zien.

Aan de binnenkant voelt het gemis heel anders
Het voelt alsof het gat in je hart alleen maar groter wordt. Of het voelt alsof er gaten bij komen. De omgeving, en dat is de realiteit, gaat door met leven. Jij wilt ook verder, dus je houdt je groot en sterk. En je gaat verder, je houdt vol. Je doet je dagelijkse dingen en ook nog wat ‘leuke dingen’. Ondertussen wordt het gat in je hart groter. De pijn wordt erger. Je raakt vermoeid, gefrustreerd en somber. Je bent jezelf aan het uithollen.

Het gemis slijt niet
Er wordt wel gezegd dat het gemis slijt door de jaren, dat de tijd alle wonden heelt en dat de scherpe randjes eraf gaan, maar dat is niet waar. De pijn zit in je lichaam en slijt niet. Je lichaam slijt. Jij slijt je leven in onderdrukte pijn. Als je daarmee de confrontatie niet aangaat, kun je de pijn ook niet gehelen. Het gemis vraagt om rouw.

Het gemis vraagt om rouw
Missen is pijnlijk. De reactie van je lichaam is huilen; het enige wat werkt. Geef dus aandacht aan ieder moment waarop je gemis ervaart en huil erom. Je wilt deze rouwmomenten niet missen(!). Geef toe en benoem voor jezelf wie of wat je mist. Huil om wie of wat je mist of wat je hebt gemist. Het huilen lucht op en het verdriet lost op. Daarna is er rust. Het is effectief om specifiek te zijn, zoals in het voorbeeld van verlies van werk of bij pensionering.* Als je wilt kun je het opschrijven.
Je gemis toegeven is de eerste aanzet tot het nemen van je verlies, de derde stap in het ©Stappenplan voor een gezond rouwproces.

Hoe ga jij met het gemis om? Laat je de tranen komen of stop je het gevoel weg? Ik ben benieuwd naar je ervaringen en vind het fijn als je die met me wilt delen. Stuur me gerust en vrijblijvend een berichtje: willy@effectiefrouwen.nl. Ik antwoord altijd!

Wil je meer weten over Effectief Rouwen, meld je dan hieronder aan voor de volgende blogberichten. Je kunt me natuurlijk ook een persoonlijk berichtje sturen.