Niet te ver vooruit plannen

Het vliegtuig naar huis vertrekt zonder mij.
De plannen zijn wéér veranderd.
Waar ik vroeger van in de stress zou raken is nu leuk en opwindend.

‘Toledo is ook een mooie stad, heel anders dan Ronda’, zegt de reislustige P.
We zitten over de kaart van Spanje gebogen en hij wijst allemaal idyllische en bijzondere plekken aan. Daar kunnen we dit, hier is het zo, daar is het zus, hier wil ik je dat laten zien. Wauw! Dus plannen we dit, dat en daar.

Even later bekruipt me een onbestemd, onrustig gevoel. Ik wil overal wel naartoe maar ik wil ook kunnen landen. Ik wil ergens kunnen zijn, een beetje wonen. Net als ik met de reislustige P. wil overleggen krijgt hij een annulering binnen.

Reislustige mensen kunnen goed plannen, dat heb ik wel gemerkt. P. is geen uitzondering. ‘Shit, dat gaat niet door’, zegt hij. ‘Dat is mooi’, zeg ik. En ik vertel hoe fijn het is om ergens te landen, te zijn en te wonen.
‘Dus we zoeken geen vervangende locatie?’
‘Inderdaad, niet te ver vooruit plannen.’ Mijn onrustige gevoel is weg.

De volgende ochtend wordt ook de daar-locatie geannuleerd. Dat gaat lekker. Ik kijk hem triomfantelijk aan. En hij zegt met blije ogen dat we wel zullen zien hoe het loopt.
Dat gaat heel lekker!

‘Welcome in Toledo. We want you to feel at home,’ Gabrielle kijkt ons uitnodigend aan. Ze laat ons het hotel zien, wat het voormalige woonhuis was van Paco de Lucía. Paco was en is een heel bekende Spaanse gitarist. De reislustige P. kent de muziek en is in zijn nopjes. We voelen ons thuis en weten al direct dat we hier langer blijven.

We voelen ons thuis; de lieve Gabrielle, de geïnteresseerde Rafael, de zorgzame kamerjuffrouw, de creativiteit van de ontbijtserveerster, de mooie kamer, het fantastische uitzicht vanaf het dakterras, de Spaanse sfeer in het huis, mijn nieuwe werkplekje, de Spaanse gitaarmuziek bij het ontbijt, de kapster die geregeld wordt, de koekjes bij de koffiecorner.

We voelen ons thuis.