Schutkleur of decoratie

De mensen in Ronda decoreren hun portieken met tegels. Mijn hart ging open van de prachtige kleuren, fraaie motieven en symboliek. Ik heb heel wat portiekjes gefotografeerd.
De eindeloze decoraties in het Alhambra zijn overweldigend.
In Toledo tonen de mensen hun creativiteit in prachtige patronen in metselwerk van de gevels van de gebouwen en huizen.
Het zien van al deze creatiekracht van de mens verwondert me en maakt me blij.

Hier in het Spaanse dorp in de Pyreneeën is het anders. Hier wordt niet gedecoreerd. Dat valt me op. Maar het is hier zeker niet minder mooi, wel anders.

Een paar dagen geleden zag ik een ree in een bospad. Ik kreeg de kans haar te bekijken. Ze bekeek mij met grote, nieuwsgierige ogen. Haar oren gespitst. Haar lichaam in alertheid. Ze was prachtig. Mijn ogen bleven hangen op haar dikke bruingrijze vacht in exact dezelfde kleur als het struikgewas. Met een kleine sprong verdwijnt ze tussen de struiken. Schutkleur, zo heb ik het op school geleerd.

Sindsdien heb ik hier oog voor de kleuren. Het is overweldigend, al die natuurtinten. Niet alleen bruin, beige, groen, grijs, oker, goud, blauw. Ook alle tinten ertussen. Ik schiet foto’s van de kleuren dat het een lieve lust is. Als ik op mijn laptop de vele foto’s terugkijk, krijg ik gewoon de slappe lach. Wat ben ik aan het doen?

Tijdens de wandeling vanuit het dorp naar de bergtop zie ik al die kleuren in de stenen, de rotsen, de struiken, de vogels, de planten en de bomen. Ik zie het blauw, het wit en het ochtendrood in de lucht. De kleuren doen iets met mij. Ze komen veel dieper binnen dan de decoraties van Ronda, Alhambra en Toledo.

Op het bergpad liggen de stenen her en der verspreid, in alle mogelijke kleuren, in allerlei vormen en formaten. Overal waar je kijkt, ogenschijnlijk nonchalant neergegooid. Maar als je goed kijkt, of anders kijkt, zie je dat ze decoreren. De stenen decoreren het bergpad. En ik neem de kleuren, vormen en combinaties in mij op.

Terwijl ik het bergpad omhoog volg, zwetend, hijgend, me afvragend of dit nog leuk is …
Stel dat de ree geen schutkleur heeft.
Stel dat de ree decoratie is. Haar vacht dezelfde kleur als de struiken. Haar ogen dezelfde kleur als de bruine rotsen, het wit van haar staartje als de nevel boven het dal. Dan decoreert zij de planeet. Dan is zij decoratie. Dat is mooi.

Op de top is het uitzicht wijds, de lunch heerlijk en de overwinning groots. De terugweg gaat veel sneller. Ik heb het afdalen al aardig in de benen. Weer die stenen, die kleuren, die vormen. Als het hert decoratie is…dan ben ik dat ook.
Mijn huid heeft de kleur van de lichtbeige stenen, mijn haar de kleur van de rozemarijn, mijn nagels hebben dezelfde kleur als die roze stenen, mijn lippen als die rozerode stenen. De kleur van mijn ogen zie ik ver in de lucht. Ik herken dezelfde vormen in mijn lichaam.

Ik ben decoratie. Dat is mooi.
Jij ook!

Met verwondering,
Willy