Troostcake, we gedenken maar maken het niet te zwaar.

Hoe maak ik het niet te zwaar?
En hoe gedenken we toch?

Op de sterfdag van Frank ben ik dit jaar niet thuis. Het voelt helemaal goed. De emotionele lading van zijn sterfdag is er al vele jaren af en toch vergeet ik die dag nooit meer. Franks sterfdag is voor mij ook een peildag geweest, een dag om te voelen hoe ik me voel, hoe ik er in sta en hoe we ervoor staan. 

Hoe ik mijn kinderen meenam in het gedenken.
‘Morgen is papa één jaar dood. Dat heet de sterfdag van pappa.’
Ze kijken me met hun bruine ogen aan.
‘Morgenochtend hoeven jullie niet naar school. Dan eten we troostcake.’
Het is mooi te zien dat ze niet bezig zijn met de sterfdag van hun vader en toch wil ik het ook niet zomaar voorbij laten gaan.
‘Hoe denken jullie dat een troostcake eruit ziet?’

Frank stierf precies een week na de verjaardag van mijn dochter. Alle slingers hingen nog. Dat was bij ons gebruikelijk; niet direct de volgende dag de slingers weghalen, wél nagenieten. Bovendien zat er nog een kinderfeestje aan te komen. Toen ik na het overlijden van Frank uit het ziekenhuis thuis kwam, moest ik eerst de slingers weghalen.
Ik weet nog dat ik één vlaggetje met ‘HOERA’ vergeten was. Dat zag ik de volgende ochtend toen ik langs de begrafenisondernemer keek. Mijn schoonvader zag het ook. ‘Sorry, in alle haast en stress niet gezien.’
De jaren daarop zorgde ik iedere keer dat de slingers ‘op tijd’ weg waren. Zo herhaalde ik de sterfdag van de vader van mijn kinderen. Het hoorde bij het gedenken. Daar hoorden geen slingers bij, wel troostcake.

Sterfdag werd ook peildag.
Het peilen van mijn gevoel, van mijn rouwproces en van mijn nieuwe leven deed ik ieder jaar op de sterfdag. En na een paar jaar ging ik mij beter voelen, krachtiger en kreeg ik meer waardering voor mezelf. Ik zag de vooruitgang. En ik wist dat ik op de goede weg was. Franks sterfdag was altijd een dag waarop ik goed voor mezelf zorgde, weinig tot niets plande, lekker kookte, fijne muziek draaide en koffie dronk. Het was een dag voor mezelf, met troostcake.

En dan komt er een sterfdag dat de slingers blijven hangen. Omdat ik voel dat ik het wil vieren. Ik wil vieren dat we het gered hebben en dat ik niet meer rouwende ben.

Koffie met troostcake werd ons ritueel.
Ook bij andere verdrietige gebeurtenissen. We zijn met elkaar en genieten van koffie en cake. En je mag helemaal los met slagroom en Smarties!
We gedenken maar maken het niet te zwaar.

Dit is het recept voor troostcake.
Men neme een grote cake.
Snijd de cake in dikke plakken.
Leg een plak op een schoteltje.
Doe zoveel slagroom als je wilt op de plak cake.
Strooi er ruim Smarties overheen.
Smullen maar!

Hoe ga jij om met de sterfdag van je dierbare?
Zie je er tegenop? Of maak je er een waardevolle dag van? Ik vind het fijn als je dat met me wilt delen. Ook voor andere opmerkingen en vragen kun je contact met me opnemen. Stuur je berichtje via het contactformulier. Ik antwoord altijd!