Vida Plena is Spaans voor Voluit Leven

Zoals ieder dorp heeft ook dit dorp in de Spaanse Pyreneeën een dorpsfeest, een fiesta. De mensen drommen bij elkaar om eens goed bij te praten onder het genot van een hapje en een drankje. Ook hier laat de burgemeester zich van zijn beste kant zien.

Het hapje is een traditionele specialiteit. Mij wordt uitgebreid verteld wat er gegeten wordt en hoe dat gemaakt wordt. Later begrijp ik daar de bedoeling van; namelijk dat ik me de dag ervoor bij de Spaanse vrouwen voeg om dé saus te maken die bij het hapje hoort. Dus doe ik dat en met elkaar maken we ongeveer twintig liter overheerlijke saus. Amandelen, walnoten, mega veel knoflook, tomaat, olie en diverse kruiden. Die laatste zijn secreto.

Op de dag zelf zijn de mannen al vroeg in de weer met hout, vuur en uitgelopen uien. Vijf minuten liggen de uien boven het vuur te verbranden voordat ze in kranten gerold worden en moeten nagaren in lege champagnedozen.
Waar de flessen champagne gebleven zijn?

Die staan op lange tafels, bij het bier en de wijn. We schuiven aan en ik zie hoe je de traditionele specialiteit moet eten: met je handen. Je trekt het geblakerde blad van de ui los en je haalt het mooie gegaarde blad door dé saus. Vervolgens eet je de ui zoals wij haring eten. En ja, het smaakt voortreffelijk! Nooit eerder zo uien gegeten.

In no time zien mijn handen er zwart geblakerd uit. Maar hé, dit is voluit leven op z’n Spaans! Na de uien komt het vlees op tafel. Gelukkig is er ook brood. En ik haal mijn boterham nog eens door mijn zelfgemaakte saus.
Na het vlees worden er sinaasappelen uitgedeeld.

Er wordt genoten, gelachen, gegeten, gesmuld, geroepen, geklonken, uitgedaagd, getoost, gediscussieerd, gedronken, gekletst, ruzie gemaakt, gezoend, geknipoogd. De tafel is een slagveld. Olé, Vida plena!

Maar ik heb geen trek in een sinaasappel. Dan zie ik een koffiezetapparaat. Een slimme jongen verdient een centje bij en heeft het apparaat van zijn moeder naar buiten gesleept. Ik koop een café con leche. En daarna nog één. Want er zijn heerlijke koekjes op tafel verschenen.

Na afloop was ik mijn handen bij de wasplaats. Ik ruik naar uien, knoflook en vuur. Maar hé, dit is Vida Plena!
De volgende fiesta is in mei, dan eten we zwarte pealla…