Won’t you stay just a little bit longer?

 

Ik kan er maar geen genoeg van krijgen …*

      van het uitzicht op de bergen

      van de vallei die iedere dag groener wordt

      van het zwerven door de straten

      van de gekleurde tegels in de halletjes van de huizen

      van de flanerende Spaanse dames

      van de verliefde stelletjes op de Mirador de los Reys Católicos

      van de zon op mijn gezicht

      van de klanken in de Spaanse taal

      van het intuïtief schrijven

      van het steeds veranderende licht op de bergen

      van schuifelende echtparen in de late avondzon

      van de toeristen die voor het eerst vanaf de Almeda del Tajo de vallei inkijken

      van het volgen van mijn intuïtie

      van de nieuwsgierigheid van de mensen

      van Spaanse discussies waar ik niets van begrijp

      van de hemelse aubergine met aardappel en tomaat

      van de geuren die uit de vallei opstijgen

      van het overgaan van de ene dag in de andere

      van het geluid van de stromende Rio Guadalevin

      van circulerende roofvogels boven de vallei

      van oude Spaanse mannen die de actualiteiten bespreken

      van de vraag of ik hier woon

      van de gekleurde patronen op gebouwen

      van de geluiden uit de tapasbar beneden

      van jullie reacties op mijn foto’s en verhalen

      van de koffie met taart

      van de doorkijkjes

      van de blauwe lucht

      van de prachtige gekleurde straatnaamborden

      van ruimte die ik mezelf geef

      van het respect voor voetgangers

      van de vraag of ik al in Cordoba ben geweest

      van de vraag of ik al in Sevilla ben geweest

      van het sociale leven dat zich hier buiten afspeelt

      van de zon die achter de bergen ondergaat

      van het op mezelf zijn

      van het hier zijn

      van het kunnen blijven

      van gelukkig zijn

      van Voluit Leven!

 

Dus ik blijf nog. 

*Niet in volgorde van belangrijkheid.