Troostcake, we gedenken maar maken het niet te zwaar.

Toen ik in Spanje aan de boeken Effectief Rouwen schreef, was ik op de sterfdag van Frank niet thuis. Dat voelde helemaal goed. De emotionele lading van zijn sterfdag was er al vele jaren af en toch vergeet ik die dag nooit meer. Franks sterfdag werd voor mij óók een peildag. Naast het gedenken werd het een dag om stil te staan bij hoe met mij ging, hoe ik in mijn rouwproces stond en hoe het met ons als gezin ging. Een soort update. 

Hoe ik mijn kinderen meenam in het gedenken.

Ik dacht er over na hoe ik deze eerste sterfdag met mijn kindertjes invulling kon geven. Hoe konden we pappa gedenken en het toch niet te zwaar maken?

‘Morgen is papa één jaar dood. Dat heet de sterfdag van pappa.’
Ze kijken me met hun bruine ogen aan.
‘Morgenochtend hoeven jullie niet naar school. Dan eten we troostcake.’
Het is mooi te zien dat ze niet bezig zijn met de sterfdag van hun vader en toch wil ik het ook niet zomaar voorbij laten gaan.
‘Hoe denken jullie dat een troostcake eruit ziet?’

Frank stierf precies een week na de verjaardag van mijn dochter. Alle slingers hingen nog. Dat was bij ons gebruikelijk; niet direct de volgende dag de slingers weghalen, wél nagenieten. Bovendien zat er nog een kinderfeestje aan te komen. Toen ik na het overlijden van Frank uit het ziekenhuis thuis kwam, moest ik eerst de slingers weghalen.
Ik weet nog dat ik één vlaggetje met ‘HOERA’ vergeten was. Dat zag ik de volgende ochtend toen ik langs de begrafenisondernemer keek. Mijn schoonvader zag het ook. ‘Sorry, in alle haast en stress niet gezien.’
De jaren daarop zorgde ik iedere keer dat de slingers ‘op tijd’ weg waren. Zo herhaalde ik de sterfdag van de vader van mijn kinderen. Het hoorde bij het gedenken. Daar hoorden geen slingers bij, wel troostcake.

Sterfdag werd ook peildag.
Het peilen van mijn gevoel, van mijn rouwproces en van mijn en ons nieuwe leven deed ik ieder jaar op de sterfdag. En na een paar jaar ging ik mij beter voelen, krachtiger en kreeg ik meer waardering voor mezelf. Ik zag de vooruitgang. En ik wist dat ik op de goede weg was. Franks sterfdag was altijd een dag waarop ik goed voor mezelf zorgde, weinig tot niets plande, lekker kookte, fijne muziek draaide en koffie dronk. Het was een dag voor mezelf, met troostcake.

En dan komt er een sterfdag dat de slingers blijven hangen. Omdat ik voel dat ik het wil vieren. Ik wil vieren dat we het gered hebben en dat ik niet meer rouwende ben.

Koffie met troostcake werd ons ritueel.
En ook bij andere verdrietige gebeurtenissen. We zijn met elkaar en genieten van koffie en cake. En je mag helemaal los met slagroom en Smarties!
We gedenken maar maken het niet te zwaar.

Dit is het recept voor troostcake.
Men neme een grote cake.
Snijd de cake in dikke plakken.
Leg een plak op een schoteltje.
Doe zoveel slagroom als je wilt op de plak cake.
Strooi er ruim Smarties overheen.
Smullen maar!

Hoe ga jij om met de sterfdag van je dierbare?
Zie je er tegenop? Of maak je er een waardevolle dag van? Ik vind het fijn als je dat met me wilt delen. Ook voor andere opmerkingen en vragen kun je contact met me opnemen: willy@effectiefrouwen.nl. Of stuur je berichtje via het contactformulier. Ik antwoord altijd!