Afleiding of uitdaging

Dit zijn mijn eerste ervaringen met schrijven op locatie. Het is een combinatie van leven in een nieuwe situatie en toch niet afgeleid worden van wat ik zo graag doe. Maar het is ook een onderzoek en ik houd van onderzoeksvelden.
Een onderzoeksveld is een gebied waarin ik iets onderzoek; ik volg mijn intuïtie, ik creëer, zie wat er ontstaat en ervaar dat. In dit veld ben ik open en ontvankelijk, ik sta mezelf toe voluit uit te leven. En ik reflecteer.

Er groeien inspiratie-bomen. Ik bots op rotsblokken van angst, ik zwem in het warme water van ontspanning en loop het pad van nieuwsgierigheid. Er bloeien bloemen van verwondering. Er zijn ontmoetingen met prachtmensen. Ik huil van vreugde, angst, opluchting of verdriet. En er zijn uitdagingen.
Goh, wat houd ik van onderzoeksvelden.

‘Ga je alleen?’
‘Ja, ik wil mijn boek afschrijven. Ik ga drie weken op mezelf, met mezelf, in mezelf. Ik ben nog nooit een tijd alleen weg geweest. En ik wil niet afgeleid worden.’
‘Jij weet wel wat je wilt, hè?!

Ik zie teleurstelling en bewondering in zijn ogen.
Als iemand het mij gunt, is hij het.

Als iemand mij kent, is hij het.
Daarom ben ik zo gelukkig in Ronda, zijn advies. Ik schrijf, woon, leef, geniet en verwonder me in dit Zuid-Spaanse stadje. Soms stroomt het over en wil ik het zo graag delen met hem. Maar dan spreek ik mezelf toe: ‘Dat kun je niet maken, Wil.’

En dus stuur ik een appje: ‘Ik weet dat ik het niet kan maken, maar ik wil het zo graag met je delen. Wil je het ontvangen?’ Hij wil het ontvangen en zo creëren we weer een nieuwe situatie.

En nu ik creëer een nieuwe uitdaging:
Kan ik wel schrijven als hij in de buurt is?
Laat ik me niet afleiden?
Hoe voorkom ik dat ik in oude patronen verval?
Retespannend!
Vindt hij ook.