Over mij

In februari 2003 overleed Frank, mijn man, aan de gevolgen van een bedrijfsongeval.
Ik bleef achter met twee kleine kinderen en een bedrijf. Zijn dood was mijn eerste, grote verlieservaring. Hoewel het plotselinge verlies een grote schok was en ik op dat moment nog niet kon overzien hoe groot de impact zou zijn, wist ik dat ik dit verlies ten goede kon keren. Dat het met mij en mijn kinderen weer goed zou komen en dat ik op een dag weer blij en gelukkig achterom zou kijken.

Ik had zulke mooie plannen!

Een jaar eerder had ik mijn baan na vijftien jaar bij een bank opgezegd. Ik wilde graag een andere richting op, maar wist nog niet precies wat. Ik oriënteerde me wat, deed de administratie van Franks bedrijf en rommelde een beetje aan. Na een heerlijk voorjaar en een heerlijke zomer startte ik in het najaar een opleiding. Vier maanden later ging Frank dood.
Met de nieuwe studie was een droom uitgekomen, maar die belandde met de studieboeken in de kast. Er moest gerouwd worden.

Voortgang en een einde aan de rouw

Ja, ik kon mijn gedrag verklaren, maar voor mijn gevoel bleef ik overgeleverd aan een onvoorspelbaar proces. Ook was niet zeker of er ooit een einde aan de rouw zou komen. Daar werd ik opstandig van. Ik was bereid te rouwen, maar ik wilde ook voortgang en een einde aan de rouw. Op mijn eigenwijze manier ben ik gaan rouwen door iedere dag mijn intuïtie te volgen. Pas later onderzocht en analyseerde ik mijn rouwproces. Toen zag ik dat ik op bepaalde momenten stappen had gezet die heel natuurlijk waren.

‘Je moet het verlies een plekje geven.’

Ik vond rouwen pijnlijk, stressvol, ingewikkeld en heel vermoeiend. Als mensen zeiden dat ik erdoorheen moest of dat ik het verlies een plekje moest geven, kon ik daar niets mee. Om grip te krijgen op mijn rouwproces en op mezelf ging ik me verdiepen in de theorie van rouw en verliesverwerking. Ik las boeken, vroeg hulp en advies bij professionals en ontmoette andere rouwende mensen. Termen als rouwfasen en rouwtaken kwamen voorbij, maar ik kon er niet mee uit de voeten.

Mijn intuïtie volgen

Ik vond rouwen zo zwaar, dat ik passief op de bank belandde en niet verder kwam. Ik had alles gedaan wat ik kon bedenken, was op en leeg. In deze passiviteit kon ik naar mezelf kijken en zien dat ik mijn verantwoordelijkheid moest nemen. Ik zag dat ik moest veranderen. Hoe, dat wist ik niet, maar ik stelde mezelf iedere keer de vraag: Willy, wat heb je nu nodig? En het antwoord was altijd goed voor mij. Ik ging dus mijn intuïtie volgen. Hierdoor ontspande ik, werd stabieler en was steeds vaker blij. Ik kreeg weer overzicht en kon keuzes maken.

Mensen zeiden dat ik dit verlies waarschijnlijk nooit zou kunnen aanvaarden of accepteren.
Deze goedbedoelde troost maakte een kracht in mij los en riep de vraag op naar zingeving.

Effectief Rouwen

Het volgen van mijn intuïtie was af en toe confronterend, maar ook heel effectief. Ik belandde in situaties die nieuwe inzichten boden over mijzelf, mijn gezin en kinderen, gezondheid, (schoon)familie, werk, religie, relaties en vriendschappen. En door  actief te rouwen kreeg ik ook nieuwe, heldere inzichten ten aanzien van verlies en rouw. Door deze inzichten veranderden situaties vanzelf. Het was wonderlijk! Ik ging mij steeds beter voelen; mijn rouwproces werd lichter. Doordat ik aandacht gaf aan ieder rouwmoment hield ik ook voortgang in mijn rouw. Mijn rouwproces werd daardoor korter. Heel effectief!

Persoonlijke ontwikkeling en bewustwording

Door te rouwen heb ik het verlies van Frank verwerkt. Het was ook een stimulans tot verdere persoonlijke ontwikkeling en bewustwording. Door het verlies kon ik niet aan de oppervlakte blijven. Hoewel ik me aanvankelijk verzette om de diepte in te gaan, zie ik dat nu als een uitdaging, zelfs als een kans. Ik heb deze kans met beide handen gegrepen.
Heb ik het verlies een plekje gegeven? Nee, daar geloof ik niet in. Het verlies heb ik ingevuld met mooie, waardevolle herinneringen waar ik graag naar terugkijk. Ik ben krachtig, wijs en gelukkig uit de rouw gekomen, en kijk terug op een afgerond en verrijkend rouwproces.

Stappenplan voor een gezond rouwproces

Ergens in de afgelopen jaren kwam er een einde aan de rouw. Nieuwe verliezen waren er ook. Mensen om mij heen zag ik worstelen met hun verlies en rouw, maar ik kon mijn rust en ontspanning behouden. Toen realiseerde ik me dat ik zelf lichter en korter gerouwd had. Nieuwsgierig en onderzoekend als ik ben analyseerde ik mijn eigen rouw, keek veel om mij heen, stelde vragen en luisterde naar mensen in rouw. Dit alles heeft geleid tot een visie op verlies en rouw, een Stappenplan voor een gezond rouwproces en de boeken Effectief Rouwen om Voluit te Leven.

Dromen waarmaken

Het verlangen om mijn plannen uit te voeren is nooit geweken. Ik heb het gevolgd. Na een paar jaar haalde ik mijn plannen weer uit de kast, maakte de studie af en startte de opleiding holistische therapie. Het verlangen gaf me de kracht en de moed om echt verder te gaan en het verleden achter me te laten. Het schrijven van de boeken was een prachtig creatief proces. Ik heb ervan genoten, het heeft me vervuld. Het heeft me volledig doen beseffen dat ik het verlies ten goede heb gekeerd, dat ik blij en gelukkig achterom kan kijken en dat ik nu Voluit Leef op mijn eigen unieke wijze.

Heeft dit verlies zin gehad? Ja, dat heeft het!

Niet alleen een vervullend en verrijkend rouwproces.

Ook een Stappenplan voor een gezond rouwproces!