BorstkankerBlog 12


Intieme vragen


‘Is het je linker of rechter borst? Of alle twee?’
Ik schrok van deze vragen.

Is het een knobbel of een schijf?
Heb je het zelf ontdekt?
Zijn er uitzaaiingen?
Is het een grote tumor?
Groeit het snel?
Heb je een behandelplan?
Wat is je behandelplan?
Wordt het een borst besparende operatie of een volledige amputatie?

Ik vind dit dus intieme vragen.

Van de schrik gaf ik eerst nog antwoord, maar het voelde niet goed. Ik was bijvoorbeeld aan het wandelen, in de supermarkt, onderweg naar mijn auto of ik communiceerde in een app. Het was niet de setting voor dit soort vragen.
Ook als mensen in mijn directe omgeving intieme vragen stelden, vond ik dat wel eens lastig. Het voelde alsof er aan iets voorbij werd gegaan.

Ik herken het wel van de tijd toen mijn man net was overleden. Mensen die ik nauwelijks kende, bijvoorbeeld bij het schoolhek, stelden heel persoonlijke vragen over mij en over de kinderen. Zelfs waar de kinderen bij stonden. Ik vind dat dus niet de setting om zulke vragen te stellen.

Natuurlijk is het menselijk en gezond om belangstelling te hebben voor elkaar en betrokkenheid te tonen, maar setting en context zijn hierbij belangrijk. Het heeft alles met integriteit te maken.

Met setting bedoel ik de plek, de mate van privacy en de beschikbare tijd. Context gaat over de diepgang van de huidige relatie en wat je in het verleden met elkaar hebt meegemaakt. Als je bewust bent van setting en context, kun je voor jezelf nagaan of je integer handelt.

Niet alle belangstelling is oprecht, helaas zijn er ook een paar mensen op sensatie en roddel uit. Selectief zijn past hier. Oprechte belangstelling en betrokkenheid voelt veilig, warm, open en ontspannen.

In de tijd na het overlijden van mijn man had ik in de supermarkt een integer antwoord als gevraagd werd hoe het met me ging: ‘Aardig dat je ernaar vraagt, dank je wel, maar ik kan en wil er niet met iedereen over praten.’ Mijn antwoord kon hard aankomen, maar meestal werd de boodschap goed ontvangen.

Ik vind het opvallend dat mensen graag mijn behandelplan willen weten. En als ik zeg dat de chemokuren me zwaar vallen, vragen ze hoeveel kuren ik nog moet. In het begin vond ik dat verwarrend en worstelde ik met hoe ik integer en 100% vanuit mezelf kon antwoorden.

Wat ik me nog meer heb gerealiseerd is dat er veel angst is om kanker te krijgen. Bijna iedereen heeft wel iemand in zijn of haar omgeving die de diagnose heeft of er aan is overleden. Onze gevoelens van angst en machteloosheid bij kanker zijn ook collectief en verklaren gedeeltelijk die directe vragen naar behandelplan en chemokuren. We schieten in de oplosmodus en proberen controle te krijgen over de situatie.

‘Hoe gaat het met je?’
‘Ik vind het intens, de chemokuren vallen me zwaar’
‘Hoeveel kuren moet je nog?’
‘Dat zeg ik niet.’
‘Waarom niet?’
‘Het helpt me niet. Ik moet ervan huilen.’

Waar wordt dan aan voorbij gegaan?
Aan de mens die ziek is, die gehoord en gezien wil worden.

Het helpt me niet de goedbedoelde opmerkingen: de stip op de muur, je moet aftellen, focus op de toekomst, houd je taai. Ik word er verdrietig van. Want het is zomer en ik wil, voor zover het me lukt, genieten van deze zomer. Van elke dag, van mijn tuintje, van mijn creativiteit, van de korte uitstapjes en van de diepgang in mijn relaties. Ik wil zin geven aan elke dag van zomer 2024.

En ik houd me niet taai. Daar kom ik vandaan.
Ik probeer zo zacht, krachtig, open, integer en blij mogelijk te zijn.


Wil je reageren op deze blog over intieme vragen? Stuur me gerust en vrijblijvend een berichtje: willy@effectierouwen.nl of via het contactformulier. Ik reageer altijd, al kan het onder de huidige omstandigheden wat later zijn.

Wil je wat zien van mijn creativiteit en tuintje, kijk dan op Instagram.